زیبا،

    شیرین،

                 آرام جانی،

                          خندان خندان دل می ستانی

غزلخوان،

        گل افشان

                چو باز آیی،

                                   جهان را چه زیبا بیارایی

 

فریدون مشیری

+ نوشته شده در یکشنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۸۹ساعت 9:7 توسط مدیر |

دکتر گفت :

خیابان ها ، عروق شهر هستند
اتوبوس ها ، گلبول های سرخ و سفید
و میدان اصلی ، زندگی را پُمپاژ می کند
بعد
هر کسی به کار خودش می رسد
تا هیچ عضوی تعطیل نماند
و شهر ، یک آناتومی قشنگ باشد برای زمین...
و خوش به حال دنیایی که دکتر نمی خواهد ، همین !

هومن ربیعی.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۸۹ساعت 11:3 توسط مدیر |

یک شنبه ها با شعر هفته همراه ما باشید.

او سرسپرده می خواست من دل سپرده بودم

من زنده بودم اما انگار مرده بودم
از بس که روزها را با شب شمرده بودم
یک عمر دور و تنها تنها بجرم این که
او سرسپرده می خواست ‚ من دل سپرده بودم
یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم
از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم
در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد
 گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم
وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد
کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم

محمد علی بهمنی.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۸۸ساعت 20:25 توسط مدیر |

باید خریدارم شوی

 باید خریدارم شوی تا من خریدارت شوم
 وزجان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم
 من نیستم چون دیگران بازیچه بازیگران
 اول به دام آرم ترا و آنگه گرفتارت شوم

رهی معیری

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۸۸ساعت 20:22 توسط مدیر |

گریه سیب

شب فرو می افتاد
به درون آمدم و پنجره ها رابستم
باد با شاخه در آویخته بود
 من در این خانه تنها تنها
غم عالم به دلم ریخته بود
 ناگهان حس کردم
که کسی
 آنجا بیرون در باغ
در پس پنجره ام می گرید
صبحگاهان شبنم
 می چکید از گل سیب

هوشنگ ابتهاج

+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۸۸ساعت 19:28 توسط مدیر |

راستی آیا

باید از رود گذشت
باید از رود
اگر چند گل آلود
 گذشت
 بال افشانی آن جفت کبوتر را
در افق می بینی
که چنان بالابال
دشت ها را با ابر
 آشتی دادند ؟
راستی آیا
 می توان رفت و نماند
راستی آیا
 می توان شعری در مدح
 شقایق ها خواند ؟

شفیعی کدکنی

+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۸۸ساعت 17:22 توسط مدیر |

غمت در نهانخانه ی دل نشیند        به نازی که لیلی به محمل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی      ز بامی که برخاست مشکل نشیند

طبیب اصفهانی

+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۸۸ساعت 16:15 توسط مدیر |

دهانت را می بویند،

                          مبادا گفته باشی دوستت دارم!

+ نوشته شده در شنبه هفدهم بهمن ۱۳۸۸ساعت 16:18 توسط مدیر |

۱

آن روز با تو بودم
 امروز بی توام
 آن روز که با تو بودم
بی تو بودم
 امروز که بی توام با توام



۲

نفرینتان به جان من
او را رها کنید
نفرین اگر به دامن او گیرد
ترسم خدا نکرده بمیرد
از ما دوتن به یکی اکتفا کنید
 او را رها کنید

 

حمید مصدق

+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم دی ۱۳۸۸ساعت 18:0 توسط مدیر |

 

و تو چون مصرع شعری زیبا سطر برجسته ای از زندگی من هستی

 

پس از توفان
پس از تندر
 پس از باران
 سرشک سبز برگ از شاخه های جنگل خاموش
 می افتاد
نه بید از باد نه برگ از برگ می جنبید
شکاف ابرها راهی به نور می دادند
دوباره راه را بر ماه می بستند
و من همچون نسیمی از فراز شاخه ها پرواز می کردم
تو را می خواستم خوب ای خوبی
به دیدار تو من می آمدم با شوق با شادی
تو را می بینم ای گیسو پریشان در غبار یاد
تو با من مهربانتر از منی یا من ؟
تو با من مهربانی میکنی چون مهر  مهربانی با من
پس از توفان پس از تندر پس از باران
گل آرامش آوازی
به رنگ چشمهای روشنتدارد
 نسیمی کز فراز باغ می اید
 چه خوش بوی تنت دارد
من اینک در خیال خویش خواب خوب می بینم
 تو می آیی و از باغ تنت صد بوسه می چینم

+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم دی ۱۳۸۸ساعت 19:35 توسط مدیر |

دلم از صحبت این چرب زبانان بگرفت بعد از این دست من و دامن لب دوختگان
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم مهر ۱۳۸۸ساعت 17:26 توسط مدیر |

در دیده ی دیده، دیده ای می باید

وز خویش طمع بریده ای می باید

تو دیده نداری که ببینی او را

ور نه همه اوست، دیده ای می باید

+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۸۸ساعت 18:49 توسط مدیر |

هر کس بد ما به خلق گوید ما دیده به بد نمی خراشیم

ما نیکی او به خلق گوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم

+ نوشته شده در یکشنبه بیستم بهمن ۱۳۸۷ساعت 20:32 توسط مدیر |

بهار غریب

 من به درماندگی صخره و سنگ
 من به آوارگی ابر ونسیم
 من به سرگشتگی ‌آهوی دشت
من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 گیسوان تو به یادم می اید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 شعر چشمان تو را می خوانم
 چشم تو چشمه شوق
چشم تو ژرفترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
 تو تماشا کن
 که بهار دیگر
پاورچین پاورچین
 از دل تاریکی می گذرد
و تو در خوابی
 و پرستوها خوابند
و تو می اندیشی
به بهار دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
 و نه یاری دیگر
حیف
 اما من و تو
دور از هم می پوسیم
 غمم از وحشت پوسیدن نیست
غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است
 دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست
 از سر این بام
این صحرا این دریا
پر خواهم زد خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
 با خود خواهم برد

 

حمید مصدق

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آبان ۱۳۸۷ساعت 11:56 توسط مدیر |

بقا

ده دقیقه سکوت به احترام دوستان و نیکانم
 غژ و غژ گهواره های کهنه و جرینگ جرینگ زنگوله ها
 دوست خوب من
وقتی مادری بمیرد قسمتی از فرزندانش را با خود زیر گل خواهد برد
ما باید مادرانمان را دوست بداریم
 وقتی اخم می کنند و بی دلیل وسایل خانه را به هم می ریزند
ما باید بدویم دستشان را بگیریم
تا مبادا که خدای نکرده تب کرده باشند
 ماباید پدرانمان را دوست بداریم
برایشان دمپایی مرغوب بخریم
 و وقتی دیدیم به نقطه ای خیره مانده اند برایشان یک استکان چای بریزیم
 پدران ‚ پدران ‚ پدرانمان را
 ما باید دوست بداریم

 

حسین پناهی

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم آبان ۱۳۸۷ساعت 14:26 توسط مدیر

هر چه هستی ، باش

با توام
ای لنگر تسکین !
ای تکانهای دل !
ای آرامش ساحل !
با توام
ای نور !
ای منشور !
ای تمام طیفهای آفتابی !
ای کبود ِ ارغوانی !
ای بنفشابی !
با توام ای شور ، ای دلشوره ی شیرین !
با توام
ای شادی غمگین !
با توام
ای غم !
غم مبهم !
ای نمی دانم !
هر چه هستی باش !
اما کاش...
نه ، جز اینم آرزویی نیست :
هر چه هستی باش !
اما باش!

قیصر امین پور

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آبان ۱۳۸۷ساعت 18:6 توسط مدیر |

من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست
 و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
 گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست
واژه باید خود باد ‚ واژه باید خود باران باشد
چترها را باید بست
 زیر باران باید رفت
فکر را خاطره را زیر باران باید برد
با همه مردم شهر زیر باران باید رفت
دوست را زیر باران باید برد
عشق را زیر باران باید جست 
 زیر باران باید بازی کرد
زیر باران باید چیز نوشت حرف زد نیلوفر کاشت
 زندگی تر شدن پی در پی
زندگی آب تنی کردن در حوضچه کنون است
رخت ها را بکنیم
آب در یک قدمی است
روشنی را بچشیم

 

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آبان ۱۳۸۷ساعت 17:54 توسط مدیر |

 

همه گویند که : تو عاشق اویی
 گر چه دانم همه کس عاشق اویند
لیک می ترسم ، یارب
 نکند راست بگویند ؟

 

مهدی اخوان ثالث

+ نوشته شده در جمعه سوم آبان ۱۳۸۷ساعت 14:50 توسط مدیر |

من آن ابرم که می آیم ز دریا
 روانم در به در صحرا به صحرا
 نشان کشتزار تشنه ای کو
 که بارانم که بارانم سراپا

***

مرا گفتی كه دل دریا کن ای دوست
 همه دریا از آن ما کن ای دوست
 دلم دریا شد اینک در کنارت
 مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

                                                             سياوش كسرائي

 

+ نوشته شده در یکشنبه سی ام دی ۱۳۸۶ساعت 21:40 توسط مدیر |

...؟

 

باز اين چه شورش است كه در خلق عالم است؟

باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است؟

                                                                      محتشم كاشاني


ادامه مطلب
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم دی ۱۳۸۶ساعت 16:39 توسط مدیر |

سفرنامه ی باران

آخرین برگ سفرنامه ی باران
 این است
که زمین چرکین است...

                                            شفیعی کدکنی (م.سرشک)

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم دی ۱۳۸۶ساعت 9:24 توسط مدیر |

شاعري وارد دانشکده شد
دم در
ذوق خود را به «نگهباني» داد!

ـــــــــــــــ

شاعري
وام گرفت
شعرش آرام گرفت!

ـــــــــــــــ

تاجري دسته گلي پرپر ديد
ياد پروانه‌ي کسبش افتاد!

ـــــــــــــــ

تاجري اره برقي آورد.
پاي يک منظره را
امضا کرد!

                           سيد حسن حسيني

+ نوشته شده در دوشنبه دهم دی ۱۳۸۶ساعت 12:26 توسط مدیر |

                          خدا

                             عشقي است

                                         كه نديده

                             بايد همه چيز را

                                      به پايش ريخت

                              تمام شعرهايم

                                      براي عشقم...

                                                          هارال اميراف

+ نوشته شده در دوشنبه سوم دی ۱۳۸۶ساعت 21:52 توسط مدیر |

بنام آنكه گل را رنگ و بو داد

                      ز شبنم لاله ها را آبرو داد

                                  به گل بخشيد حسن و دلستاني

                                            به بلبل داد عشق و نغمه خواني 

                                  

          

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم آذر ۱۳۸۶ساعت 23:13 توسط مدیر |

سفر ایستگاه

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
          به نرده های ایستگاه رفته
                                     تکیه داده ام!

 

                                  

                                       مرحوم قیصر امین پور

+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آبان ۱۳۸۶ساعت 11:16 توسط مدیر |

بي تار و پود

 در بيداري لحظه‌ها
پيكرم كنار نهر خروشان لغزيد
مرغي روشن فرود آمد
و لبخند گيج مرا برچيد و پريد.
ابري پيدا شد
و بخار سرشكم را در شتاب شفافش نوشيد .
نسيمي برهنه و بي پايان سر كرد
و خطوط چهره‌ام را آشفت و گذشت.
درختي تابان
پيكرم را در سايه سياهش بلعيد

طوفاني سر رسيد
و جاپايم را ربود
نگاهي به روي نهر خروشان خم شد:
تصويري شكست
خيالي از هم گسيخت.

 

                  

 

                                                  سهراب سپهری

+ نوشته شده در دوشنبه هفتم آبان ۱۳۸۶ساعت 19:33 توسط مدیر |

از پشت ابرها

از خانه بيرون ميزنم اما کجا امشب
شايد تو ميخواهي مرا در کوچه ها امشب!


پشت ستون سايه ها روي درخت شب
مي جويم اما نيستي در هيچ جا امشب؟


ميدانم ، آري نيستي اما نمي دانم
بيهوده مي گردم به دنبالت چرا امشب؟


هر شب ترا بي جستجو مي يافتم اما
نگذاشت بي خوابي به دست آرم ترا امشب


ها...سايه اي ديدم! شبيه ات نيست اما حيف!
اي کاش مي ديدم به چشمانم خطا امشب


هر شب صداي پاي تو مي آمد از هر چيز
حتا ز برگي هم نمي آيد صدا امشب


امشب ز پشته ي ابرها بيرون نيامد ماه
بشکن قرق را ماه من بيرون بيا امشب


گشتم تمام کوچه ها را يک نفس هم نيست
شايد که بخشيدند دنيا را به ما امشب


طاقت نمي آرم تو که مي داني از ديشب
بايد چه رنجي برده باشم بي تو تا امشب


اي ماجراي شعر و شب هاي جنون من
آخر چگونه سر کنم بي ماجرا امشب؟

                                                                محمد علی بهمنی

+ نوشته شده در دوشنبه هفتم آبان ۱۳۸۶ساعت 12:15 توسط مدیر |

 

خبر آمد خبری در راه است

سر خوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید شاید...

پرده از چهره گشاید شاید...

+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر ۱۳۸۶ساعت 1:14 توسط مدیر |

من هم می میرم اما نه مثل...

 

من هم مي ميرم
اما نه مثل غلامعلي
که از درخت به زير افتاد
پس گاوان از گرسنگي ماغ کشيدند
وبا غيظ ساقه هاي خشک را جويدند
چه کسي براي گاوها علوفه مي ريزد؟

 

من هم مي ميرم
اما نه مثل گل بانو
که سر زايمان مرد
پس صغرا مادر برادر کوچکش شد
و مدرسه نرفت
چه کسي جاجيم مي بافد؟

 

من هم مي ميرم
اما نه مثل حيدر
که از کوه پرت شد
پس گرگ ها جشن گرفتند
و خديجه بقچه هاي گلدوزي شده را
در ته صندوق ها پنهان کرد
چه کسي اسبهاي وحشي را رام مي کند؟

 

من هم مي ميرم
اما نه مثل فاطمه
از سرما خوردگي
پس مادرش کتري پر سياوشان را
در رودخانه شست
چه کسي گندم ها را به خرمن جا مي آورد؟

 

من هم مي ميرم
اما نه مثل غلامحسين
از مارگزيدگي
پس پدرش به دره ها و رود خانه هاي بي پل
نگاه کرد و گريست
چه کسي آغل گوسفندان را پاک مي کند؟

 

من هم مي ميرم
اما در خياباني شلوغ
دربرابر بي تفاوتي چشمهاي تماشا
زير چرخ هاي بي رحم ماشين
ماشين يک پزشک عصباني
وقتي که از بيمارستان بر مي گردد
پس دو روز بعد
در ستون تسليت روزنامه
زير يک عکس 6در 4 خواهند نوشت
اي آنکه رفته اي...
چه کسي سطل هاي زباله را پر مي کند؟

 

                                                                      سلمان هراتی                                                

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم مهر ۱۳۸۶ساعت 21:24 توسط مدیر |